Wyjeżdżając do Londynu nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać. Miałam mgliste pojęcie o mieście, ale mój jego wizerunek kształtowały głównie obrazki najsłynniejszych turystycznych obiektów - Big Ben, London Eye, Buckingham Palace, House of Parliament itd.

Jednym z największych dla mnie zaskoczeń była ilość zielonych miejsc w wielu przypadkach sposób ich utrzymania.

Na terenie miasta znajdziemy 8 Parków Królewskich oraz tysiące mniejszych - parków, skwerków, ogródków czy placyków porośniętych zielenią. Oprócz tego, że jest to niesamowity kontrast dla zatłoczonych ulic zakupowych, obiektów turystycznych czy obszarów biurowych, stwarza to bardzo dogodne warunki dla ptactwa, wiewiórek, lisów i innych stworzeń.

Mój ulubiony park to zdecydowanie Richmond - ogromny, dziki i z ciekawym widokiem na miasto. Jednak najczęściej odwiedzam Regent's ze względu na spotkania biegowe Nike Trening Club (NTC) i położenie w sercu miasta.

Ostatnio miałam znów okazję odwiedzić stolicę Anglii i zajrzeć do obu!



W czasie tego wyjazdu obiecałam sobie odwiedzić też Richmond - głównie z dwóch względów:
1. chciałam w końcu zrobić dobre, długie wybieganie - 30km

Red Deer on the plains of Richmond Park. #Richmondpark #Deer #Ukwildlife #TheRoyalParks pic.twitter.com/DbS7Va7mkE

— Regents Park Birds (@parkbirdslondon) August 11, 2015

Urodziłam się w białostockim szpitalu, ale pierwsze trzy lata życia spędziłam w rodzinnym wiejskim domu mojego taty z dziadkami.

Potem przeprowadziliśmy się do bloku z wielkiej płyty - nowiuśkiego, jednego z wielu które właśnie zmienialy krajobraz miasta. W bloku jest 6 klatek, na każdej 10 mieszkań, w sumie 60 rodzin. Znałam dzieciaki niemal z każdej - lepiej lub gorzej. Najlepiej te z mojej klatki. Choć były w różnym wieku i nie zawsze się lubiliśmy, wiedzieliśmy o sobie całkiem sporo. Z kilkoma sąsiadami moja rodzina była bliżej - są tam 'przyszywani' ciocie i wujkowie, dzieciaki traktowaliśmy trochę jak dalekich kuzynów. Jak potrzeba było mąki, cukru, przepisu, trzepaczki, piłki, gry czy czegokolwiek innego - zawsze można było na nich liczyć

Razem graliśmy w kosza, jeździliśmy na rolkach, jechaliśmy na ognisko czy plażę. Czuliśmy się jak w jednej, wielkiej rodzinie.

Dziś drogi się rozeszły. Nasi rodzice nadal mieszkają obok siebie i się wspierają, ale nie robią już np. wspólnych wypadów za miasto.

Dziś z obecnych lokatorów mojej klatki w Warszawie znam 1 osobę, kilka jedynie z widzenia. Z imienia znam tylko ich psy, które starają się radośnie witać gdy mijamy się na schodach.

Żałuję, że czasy tych 'przyszywanych' cioć minęły. Obecnie niemal każdy żyje w zaciszu własnych 4 ścian. Biegniemy do pracy, do sklepu, załatwić "sprawy". Jesteśmy też bardziej podejrzliwi wobec siebie. Więzi się rozluźniły.

Niedawno z przerażeniem czytałam wyniki badań o patriotyzmie i o gotowości ludzi to stanięcia w obronie własnej Ojczyzny - państwa, ale przecież też siebie, rodzin i własnych sąsiadów. Przerażenie mieszało się z brakiem zdziwienia - bo w sumie czego wymagać od ludzi, którzy nie czują się częścią społeczności, są samodzielnymi jednostkami. Dodatkowo różnicowani i dzieleni niesnaskami, 'sprawami', tragediami i oskarżeniami. Coraz mniej spraw i ludzi nas łączy.

Co to ma wspólnego z bieganiem? A no ma i już przechodzę do rzeczy.

Niedawno po raz kolejny przeżywaliśmy wielkie biegowe wydarzenia - zwłaszcza maratony w Warszawie i Łodzi.

Też macie tak czasami? Myślicie sobie o jakimś miejscu - że fajnie byłoby tam dobiec. Wskakujecie w buty, wychodzicie, nie macie żadnego zadania kilometrażowego, po prostu biegniecie TAM.
Gdy już jesteście na miejscu, okazuje się, że macie jeszcze energię, jest tak fajnie a i niedaleko jest kolejne ciekawe COŚ, no i lecicie dalej.

A potem nie warto już stawać przy pierwszym lepszym przystanku bo niedaleko jest korzystniejsza stacja. A następnie...

View this post on Instagram

The wonder of #RichmondPark caught by @lmt_ 😍 Hope you're having a wonderful Sunday everyone! ❤️ // #thisislondon #london

A post shared by @LONDON (@london) on Apr 19, 2015 at 4:56am PDT

W piątek dostałam ochrzan, że dawno nic nie wrzuciłam na bloga - Jarku, przepraszam! :)

Jakiś czas się nic nie pojawiało z prostej przyczyny - jak zwykle dużo się dzieje. Od kilku dni jestem w Warszawie. To moja pierwsza służbowa wizyta tutaj. Mnóstwo spotkań biznesowych, normalne obowiązki 'pracowe', chęć zobaczenia się ze wszystkimi znajomymi, rodzina, dom, treningi - wszystko wymaga czasu a doba taka krótka!

Dziś mam dla Was kilka zdjęć i linków (nie chronologicznie i już w trochę świątecznym nastroju) :)


źr. notonthehighstreet.com