This time it's not about running but about my other hobby in which I'm trying to become better at recently - photography.

Driving today's morning was as challenging and stressful as magical. Fog which cover Poland together with still colourful, autumn trees created incredible views! In the same time road was visible only for 100-200meteres only so had to be super focus. Luckily I've arrived safety to my family home.

Disclaimer: I'm total photo-amateur and only learning so any comments or advises are more than welcome ;)

Pierwszą część relacji skończyłam w Piwnicznej.

Obawiając się niemiłych niespodzianek, na przepaku nie siadałam zupełnie. Właściwie to pierwszy raz od startu usiadłam dopiero w hotelu! Chciałam szybko coś zjeść, zostawić niepotrzebne rzeczy (koszulka, spodenki, bateria), uzupełnić wodę i uciekać. Postanowiłam też nie pić izotoników (nie, nie zwariowałam) - mój żołądek czasem od nich wariuje a słodkiego smaku (i energii) miałam wystarczająco od niemal wszystkiego na trasie.

W tym miejscu chciałam podkreślić wspaniałą pracę wolontariuszy (wszystkich, nie tylko na tym punkcie). Tylko przekraczaliśmy taśmy a już dostawaliśmy wodę, przekąski, uśmiech i miłe słowa. Co chwilę ktoś pytał czy wszystko mamy a na odchodne dodawali nam sił komplementami i życzeniami - naprawdę WSZYSCY BYLIŚCIE NIESAMOWICI! Bardzo Wam dziękuję!!!

Z przepaku droga szybko zaczęła piąć się w górę - znów te okropne płyty ażurowe... Ledwo dotarliśmy na szczyt (ok 600m n.p.m.) a już trzeba było biec w dół, tym raziem do Łomnicy - Zdrój (490m n.p.m.). Stąd w górę do ok. 750m n.p.m. i ponownie, tym razem dosyć ostro, w dół do Wierchomli Wielkiej (500m n.p.m.). Tutaj pozwoliłam sobie lekko puścić hamulec - ryzykowałam wywrotkę i zakwaszenie, ale co to była za radość! :)



Dotarcie do tego miejsca oznaczało dla mnie osiągnięcie dystansu maratońskiego - a więc najdłuższego, jaki do tej pory pokonałam (i to tylko 2 razy przedtem). Pomyślałam sobie, że od tego momentu już każdy kolejny kilometr to dla mnie małe święto i sukces. I ta myśl towarzyszyła mi do końca.

Przy Hotelu Wierchomla czekał nas ponownie przepak i punkt żywnościowy. Na każdym przystanku mieliśmy do dyspozycji ciepłą herbatę, wodę, izotoniki, banany, pomarańcze, ciastka, rodzynki, drożdżówki, batoniki i na pewno coś tam jeszcze. Dodatkowo większość z nas miała jakieś zapasy w plecakach. Jedzenia nie brakowało.

Okazało się, że mimo to, wymagająca trasa zbierze swoje żniwo. Spotkaliśmy sporo osób, którym odcięło prąd bądź zaczęły się silne skurcze. Biegacze to jednak fajna społeczność i każdy mógł liczyć na wsparcie, dobre słowo, pomoc w rozciąganiu, plasterek czy na przykład żel z zapasów. To jest kolejna rzecz, dla której uwielbiam tę imprezę - atomosfera i mimo rywalizacji, niesamowita jedność.

Po małej regeneracji czekało nas kolejne podejście, jak się okazało chyba najgorsze na trasie... Wzdłuż wyciągu, w pełnym słońcu i przy dosyć ostrym kącie nachylenia - tutaj już nikt nie biegł. Dwójki i pośladkowe już piekły, myślałam, że na drugi dzień nie wstanę, ale pamiętałam o dobrych radach znajomych ultrasów - noga za nogą, noga za nogą, byle do przodu. Przez długi czas nie spoglądałam w górę, ale w pewnym momencie to zrobiłam - ponieważ byliśmy na stoku narciarskim, drzewa nie zasłaniały widoku i doskonale widzieliśmy, że jeszcze kawał przed nami... To podejście nie było najwyższe a nawierzchnia najtrudniejsza, ale po prostu było dosyć strome a w połączeniu już ze zmęczeniem okazało się poważną próbą sił.

Wygrana była jednak nasza!





Tylko chwilę dane nam było cieszyć się ze znikomego wypłaszczenia bo już czekał na nas Szczawnik - 350m niżej w ok. 2-2,5km. To oznacza znów dosyć stromy zbieg i ogień dla czwórek tym razem.



Meta coraz bliżej. Można pomyśleć, że już nic nie stanie Ci na drodze. W takich biegach jednak nie wolno chwalić dnia przed zachodem! Ostatni odcinek to podbieg przez Bacówkę nad Wierchomlą (887m n.p.m) i dalej aż do Runka (1080m n.p.m.) a następnie długi zbieg, ale jeszcze z trzema mało sympatycznymi 'hopkami'. To tutaj stawało się jasne kto zmieści się w limicie, kto wygra z bólami i skurczami mięśni, kto wykrzesa z siebie resztki sił i woli walki.

Będąc jeszcze na górze, już słyszeliśmy deptak w Krynicy. Góry dobrze niosą takie dźwięki. Momentami ukazywał nam się charakterystyczny hotel Panorama i Góra Parkowa, na którą jeszcze nie udało mi się dotrzeć...

W końcu zaczęli pojawiać się kibice/turyści. Zagrzewali do dalszej walki i jednocześnie podpowiadali - jeszcze 3km, jeszcze 2.5! Dalej! To już z górki! Uważajcie na samą końcówkę bo tam kamienie!

Nagle znaleźliśmy się na wąskiej ścieżce niemal porośniętej krzakami a po kilkunastu (a może kilkudziesięciu) metrach wpadliśmy do miasteczka. Policja i Straż (również ogromne podziękowania za pomoc!!!) wskazywała nam drogę i wstrzymywała ruch.

W końcu moim oczom ukazały się pierwsze flagi, które chyba już w czasie Forum Ekonomicznego zdobią deptak i ostatnią prostą. To finisz mojego pierwszego ultra a jednocześnie moja pierwsza meta na deptaku! Emocje są niesamowite a ja mam jeszcze energię na przyspieszenie i wyprzedzenie dwóch zawodników! Nie wierzę w to wszystko! Chce mi się śmiać i płakać w tym samym czasie! Robię jednocześnie relację na Periscope (@malgon007) i mieszają mi się już języki :)

Rok czasu ten bieg był w mojej głowie, kilka miesięcy przygotowań, wiele obaw... I nareszcie jestem tutaj!

Pisząc to wszystko po kilku dniach nadal mam łzy w oczach i mnóstwo emocji w sobie. Mięśnie już przestały boleć a ja już mogłabym wrócić w góry i przeżyć to wszystko jeszcze raz!

Mimo, że przerażał mnie ten dystans, cieszę się, że się zdecydowałam. Może wyda się to dziwne, ale na trasie nawet przez sekundę nie pomyślałam - nie dam rady, chyba skończę na następnym punkcie. Nie. Ja wiedziałam, że muszę skończyć, że CHCĘ skończyć ten bieg. Nie tylko by nie zawieść wszystkich, którzy zaciskali za mnie kciuki i życzyli powodzenia, ale też po prostu dla siebie - by po raz kolejny przesunąć moja strefę komfortu, udowodnić sobie, że ciężka praca przynosi efekty a małe rzeczy potrafią dawać gigantyczną satysfakcję!

Mój czas nie był rewelacyjny, ale wiem, że byłam w stanie pobiec szybciej (solidarność nie pozwoliła mi zostawić na trasie mego kompana). Czułam się bardzo dobrze - nie miałam żadnych skurczy, bólów i obtarć. Czułam moc i czułam, że jestem w dobrym miejcu!



Teraz czas podziękowań :)

Zawsze powtarzam, że mam niesamowite szczęście i na swej drodze spotykam wyjątkowych, pełnych pasji ludzi.

Dziękuję mojemu wieloletniemu towarzyszowi biegowemu - za umacnianie w wierze we własne siły, za motywowanie do dalszej pracy, nutkę rywalizacji i solidarność w momentach mojej słabości.

Dziękuję trenerom z klubu BUSHIDO, którzy już 3 lata dają mi wycisk a ja przychodzę po jeszcze więcej! W szczególności dziękuję Kasi, której energia mi się udziela, dobre rady pomagają w ciężkiej pracy a wyjątkowe umiejętności ratują w przypadku kontuzji.

Sklep GURU po raz kolejny uratował moją skórę a raczej stopy! Pierwsze doradzone buty były strzałem w dziesiątkę. Mimo, że nie pozorne i miękkie, znakomicie ochroniły mnie przed uderzeniami w korzenie i kamienie (a trochę tego było). Na drugi dzień okazało się, że mam jeden, dosłownie JEDEN odcisk! A co więcej zobaczcie jak buty wyglądają po szybkim czyszczeniu. Niemal jak nowe! Dzięki GURU i dzięki Inov-8!


Na koniec podziękowania dla Organizatorów. Daliście nam znów niesamowitą imprezę i nie zapomniane przeżycia! Nie mogę doczekać się kolejnego Festiwalu bo jeśli tylko zdrowie mi pozwoli, na pewno się zobaczymy!!!

Zachęcam jeszcze do zajrzenia do galerii zdjęć ze wszystkich Biegów 7 Dolin >>

Kurczę... To już? Koniec?

...


A nie! To początek mojej ultra przygody!

Jakoś cały czas ciężko mi uwierzyć, że mogę tak o sobie powiedzieć - jestem ULTRASKĄ! Zrobiłam to!

11 godzin, 22 minuty i 23 sekundy - tyle czasu spędziłam na trasie Biegu 7 Dolin, który był jedną z ok. 20 imprez 6. PZU Festiwalu Biegowego. 


Dla mnie był to pierwszy w życiu ultramaraton, ale już wiem, że nie ostatni. Choć 64km górskich ścieżek dały mi w kość (a raczej w mięśnie), już myślę o tym, by zrobić to jeszcze raz a może nawet dorzucić coś więcej w ciągu 2016 roku!

Chyba już milion razy chwaliłam Festiwal - no i niestety nie przestanę! Chociaż w tej relacji chcę też wspomnieć o pewnych niedociągnięciach czy niedogodnościach - może komuś pomoże to zaplanować swoją wyprawę na kolejny Festiwal a może Organizatorzy wezmą ten głos pod uwagę?

Na Festiwal zapisałam się niemal rok temu. Warto podjąć tę decyzję wcześnie, ponieważ można znaleźć dobre zniżki (np. zamiast 150zł - 100zł). Festiwal 'wystawia się' na licznych imprezach biegowych, zapisy dostępne są online a dodatkowo w wielu konkursach można wygrać pakiet - więc to naprawdę super łatwe.

Wraz z przygotowaniami do startu, warto już poszukać hotelu i zrobić rezerwację. Ja co roku wybieram Saol - bo jest blisko głównego deptaka a poza tym ma miłą i pomocną obsługę, dobre śniadania i niezłe warunki w pokojach. 

Jeśli pracujecie, koniecznie zarezerwujcie odpowiednio urlop - może czwartek, piątek a do tego jeden bądź dwa dni po? Ja tak właśnie chcę zrobić za rok - po biegu zostać dłużej, żeby odpocząć, ale też pospacerować i pocieszyć się jeszcze chwilę górami (a do tego uniknę weekendowych korków). 

Przed samym Festiwalem naturalnie warto zajrzeć na oficjalną stronę, Facebooka i Twittera - znajdziecie tam mnóstwo przydatnych wskazówek, informacji, broszur i oczywiście sam program.
Impreza zaczyna się w piątek a w czasie całego weekendu jest mnóstwo biegów, koncertów, wykładów, spotkań i innych atrakcji.

W tym roku Ultramaraton startował w sobotę o 8 rano z Rytra. O 5.30 trzeba było stawić się do autokarów a w piątek przed 19 zostawić przygotowane przepaki. O 19 jeszcze czekała odprawa, do 22 trzeba było odebrać pakiet startowy. I tu pierwsza uwaga do Organizatorów - jeśli ktoś mógł wyjechać dopiero w piątek po pracy z odległego zakątka Polski (bądź po prostu utknął w korkach z Warszawy), to niemal niemożliwe jest dotarcie na 19 czy nawet wcześniej. Ja co roku muszę prosić kogoś by odebrał mój pakiet startowy. W zeszłym roku nie potrzebowałam przepaku (na 36km), ale w tym roku musiałam zmieścić wszystko w plecak.  Może warto zrobić kilku dyżurnych, którzy by czuwali nieco dłużej a przepaki odbierać na krótko przed startem? Odprawa natomiast mogłaby być relacjonowana za pomocą różnych aplikacji (chociażby Periscope) i zamieszczona potem online (co akurat miało miejsce).

Po późnym przyjeździe zajrzałam szybko na Expo i poszłam podładować poziom węglowodanów (czytaj: na pizzę). To też już mały rytuał - pizza w dawnej Hydropatii a obecnie CristalPatio. Po zjedzeniu więcej niż powinnam, udałam się do hotelu - przygotowałam plecak i ubrania na start. Prysznic i spać bo noc coraz krótsza!

Śniło mi się, że już jestem w górach. Denerwowałam się, choć nic wyjątkowego się nie działo - po prostu czułam, że jest ciężko a ja tak bardzo, bardzo chcę ukończyć ten bieg. Z nerwów oczywiście się obudziłam... Udało mi się jeszcze chwilkę zasnąć, ale ogólnie nie była to bardzo efektywna noc.
4:30 budzik. Szybki orzeźwiający prysznic i wymuszanie w siebie bułki z dżemem. Ponieważ miało być w miarę ciepło zdecydowałam się na krótkie spodenki, cienką bluzę (ale z długim rękawem) i skarpety kompresyjne. Na wierzch zabrałam wiatrówkę.

Do plecaka (przypominam, że nie miałam jak zostawić przepaków): drugie buty biegowe, koszulka z krótkim rękawem, spodenki, drugie długie skarpety kompresyjne, majtki i stanik (w razie bolesnych obtarć), czapka z daszkiem, czołówka, 3 Clif Bary, kilka ciastek jaglanych Sante, bidon z wodą, plastry, chusteczki higieniczne, telefon,  zapasową baterię i kabelek, błyszczyk (no chyba oczywiste), małe masełko Shea i banana.Warto wszystko popakować w folie bo na trasie na pewno plecak przemoknie od potu, albo i od deszczu. 

Jeśli ktoś ma jeszcze miejsce, myślę, że dobrym pomysłem jest zabranie folii NRC - przyda się przed startem i na trasie jeśli z jakiś powodów będziecie musieli zrezygnować i zaczekać na pomoc. Wiem też, że sporo ludzi zabiera jakieś środki przeciwbólowe i żele - ja ich nie używam na codzień więc też nie eksperymentuję w czasie biegania.

Pamiętajcie, że to bieg, który odbywa się jeszcze latem, ale w górach - ubiór naturalnie trzeba do tego dostosować i warto sprawdzić pogodę kilkakrotnie!

Nasz start miał miejsce o 8 rano z Rytra i byliśmy tam przetransportowani autokarami z Krynicy - tu wszystko odbyło się gładko choć już ok. 6.30 byliśmy na miejscu! Część biegaczy krążyła po placu kibicując jednocześnie zawodnikom na 100km, którzy tutaj mieli swój pierwszy przepak. Ja wraz z dużą grupą innych uczestników skryłam się w hotelu Perła Południa, żeby nie zmarznąć i skorzystać z toalety.

Obsługa była na tyle miła, że nas nie wyrzuciła choć na pewno zaskoczyła ich masa wariatów, którzy zajęło każdy wolny skrawek i zapadli w drzemki :) 

Tuż przed 8 udaliśmy się na polankę gdzie ulokowana była nasza linia startu. Po kilku przypomnieniach od Organizatora zaczęliśmy odliczanie by ostatecznie wystartować! W końcu nadszedł TEN moment! 


Zaraz po starcie (z ok. 450m n.p.m.) skręciliśmy w lewo i asfaltówką potruchtaliśmy w stronę lasu, gór i morderczego podbiegu - do schroniska Hala Przechyba (1150m n.p.m.) a nastęnie do najwyższego punktu na trasie czyli Radziejowej (1262m n.p.m.). To był nasz 14 kilometr. Trasa niemal wyłącznie pod górę więc dużo chodzenia. Nawierzchnia średnio przyjazna - dużo leśnych ścieżek, ale mnóstwo kamienistych (te z małymi są najgorsze bo często ostrą krawędzią są zwrócone do góry a poza tym nie ma stabilnego podparcia pod stopami). Na szczęście było sucho więc dobrze widzieliśmy gdzie postawić stopę.

Każdy zbieg kusił swobodnym 'puszczeniem się' w dół, ale jest to często ryzykowne - łatwo o kontuzję, szybką utratę sił a do tego czworogłowe i stopy dostają solidny wycisk. Ponieważ był to dopiero pierwszy etap biegu, nieco zwalniałam tempo (dla jasności - nie jestem szybkim biegaczem, ale kocham zbiegi i dla mnie to cała radocha!). 


Szybka fota na Radziejowej, woda i lecimy dalej. Zaczęliśmy generalnie zbiegać do Piwnicznej (400m n.p.m.), ale po drodze musieliśmy jeszcze wspiąć się na Wielki Rogacz (1182m n.p.m.) oraz Eliaszówkę (1024m n.p.m.). Na długim zbiegu do pierwszego przepaku chyba wszyscy tęsknili za wchodzeniem pod górę - kamienie oraz ażurowe płyty betonowe były katorgą dla stóp. Biegacze z kijkami też narzekali bo trudno było wbijać kije równomiernie i złapać dobry rytm.


Tuż przy pierwszych domach (ok. 28km) spotkaliśmy dwóch 'lokalsów' z wąsem, którzy bardzo chcieli poczęstować mnie zimnym piwkiem. Ależ to było kuszące! Gdybym nie miała przed sobą kolejnych 36km chyba bym skorzystała :)

W końcu naszym oczom wyłonił się most w Piwnicznej i nasz przepak. 

I tutaj zakończę pierwszą część relacji bo wychodzi długa jak ten ultra ;)

• jest nadzieja na jakieś wsparcie kibiców (w dużej mierze innych biegaczy)
• będziemy już 'na miejscu' - czyli będzie można iść od razu na piwko/kalorie czy do hotelu
• nie będzie godzinnego powrotu busem, w czasie którego mięśnie dostawały szoku, wszyscy zasypiali ze zmęczenia no i nie wspomnę już o zapachu...

Wyjeżdżając do Londynu nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać. Miałam mgliste pojęcie o mieście, ale mój jego wizerunek kształtowały głównie obrazki najsłynniejszych turystycznych obiektów - Big Ben, London Eye, Buckingham Palace, House of Parliament itd.

Jednym z największych dla mnie zaskoczeń była ilość zielonych miejsc w wielu przypadkach sposób ich utrzymania.

Na terenie miasta znajdziemy 8 Parków Królewskich oraz tysiące mniejszych - parków, skwerków, ogródków czy placyków porośniętych zielenią. Oprócz tego, że jest to niesamowity kontrast dla zatłoczonych ulic zakupowych, obiektów turystycznych czy obszarów biurowych, stwarza to bardzo dogodne warunki dla ptactwa, wiewiórek, lisów i innych stworzeń.

Mój ulubiony park to zdecydowanie Richmond - ogromny, dziki i z ciekawym widokiem na miasto. Jednak najczęściej odwiedzam Regent's ze względu na spotkania biegowe Nike Trening Club (NTC) i położenie w sercu miasta.

Ostatnio miałam znów okazję odwiedzić stolicę Anglii i zajrzeć do obu!



W czasie tego wyjazdu obiecałam sobie odwiedzić też Richmond - głównie z dwóch względów:
1. chciałam w końcu zrobić dobre, długie wybieganie - 30km

Red Deer on the plains of Richmond Park. #Richmondpark #Deer #Ukwildlife #TheRoyalParks pic.twitter.com/DbS7Va7mkE

— Regents Park Birds (@parkbirdslondon) August 11, 2015

Ok. Już wiesz, że ruch Ci służy, lubisz to uczucie zmęczenia po treningu a do tego masz jeszcze zdrowotne czy wizerunkowe cele i czujesz, że za każdym razem jesteś ciut bliżej. Jest fajnie.

Czasem jednak, nasza ludzka natura podpowiada nam, że wcale nie chcemy i nie musimy. Dopada Cię leń. Wstętny i przebiegły. Niby wiemy, że można z nim wygrać, ale też, że to nie wstyd mu ulec, no ale jednocześnie chcemy go przecież pokonać! Co możemy zrobić?

Odpuść (dziwna rada na początek ;) )
Odpuść sobie - ale tylko od czasu do czasu. Świat się nie zawali, nikt nie ucierpi, nic się znacząco nie zmieni.

Czasami dla naszego zdrowia psychicznego, ale i fizycznego lepiej jest zrezygnować z treningu niż się forsować. Zmuszając się tracimy radość z treningu, podnosimy poziom stresu, czasami ulegamy nawet kontuzjom bo trening wykonujemy niedbale i bez skupienia.

Zamiast kolejnego biegu czy solidnego wyciskania, poświęć czas na zaległe prace w domu, spotkanie z kimś bliskim a może relaksującą kąpiel (a może wszystko razem?).

Zaakceptuj to, że małe odskocznie są ok i doceń, że w ogólnym rozrachunku pomagają Ci utrzymać treningowy reżim.

Znajdź ciekawe zajęcia w dogodnej lokalizacji
Bieganie? Czy raczej taniec? A może spróbujesz squasha czy kickboxingu?
Nie trzymaj się kurczowo jednego rodzaju aktywności (a już zwłaszcza takiej, która nie do końca Ci odpowiada). Próbuj różnych zajęć, zmieniaj lokalizacje, sprawdzaj wielu trenerów.

Znajdź takie zajęcia, które będą pasowały do Twojego grafiku, nie będziesz miała problemu z dotarciem na nie, wycisną z Ciebie pot a po nich nie będziesz mógł doczekać się kolejnych.

Dla mnie takimi zajęciami okazał się cross-fit w Centrum BUSHIDO. Trafiłam tam w 2013 roku przed pierwszym maratonem i chodzę do dziś. Poza tym, że cały czas podnosi się nam poprzeczkę, zajęcia są bardzo różnorodne i nie sposób się znudzić. Doceniam także dobre przygotowanie trenerów a także to, jak wyjątkowymi ludźmi są. Szczerze polecam.

Poszukaj kompana/-ów
Razem raźniej - wiadomo nie od dziś!

Poszukaj kogoś, kto też lubi bycie aktywnym i umawiajcie się na wspólne treningi. A może ktoś dopiero zaczyna i chętnie skorzystałby z Twojej energii i doświadczeń?

Dobrze byłoby, jeśli Twój towarzysz mieszka w miarę blisko Ciebie i oczywiście lubi podobne formy aktywności.

Innym rozwiązaniem może być uczęszczanie na któryś z otwartych treningów - to propozycja głównie dla biegaczy.

Treningi zwykle są za darmo, odbywają się o stałych porach w określonych miejscach a uczestnicy są na różnym poziomie zaawansowania. Cykl spotkań często kończy się wspólnym startem w którymś z ulicznych biegów.

Rozejrzyj się po okolicy
Czy w Twoim otoczeniu jest już siłownia plenerowa, korty, bieżnia czy rurki i drabinki do street workout.

Wyjdź na spacer i zajrzyj w takie miejsce. Prawdopodbnie nie powstrzymasz się od kilku podciągnięć, pompek czy brzuszków.

Te linki mogą Ci pomóc:
- realizacje Flowparków
- realizacje OFC
- realizacje Body Workout Outdoor Fitness
- Fan Page firmy Herkules - niestety słabo aktualizowany, nie zawiera też kompletnej mapki/listy realizacji


Rozpisz sobie trening
Myślę, że na wiele osób działa to podobnie - analizowanie określonego planu, ‘odchaczanie’ kolejnych wykonanych zadań, nastawianie się na konkretny wysiłek będź odpoczynek - to wszystko sprawia, że leń nas wręcz już nie zaskakuje bądź robi to zdecydowanie rzadziej.

Patrząc na plan widzimy ile już wykonaliśmy, ale też co mamy do zorbienia jutro, pojutrze. Od razu możemy zacząć odpowiednio się programować. Nie szukamy już wymówek - jesteśmy na misji!

Jeśli nie czujemy się na siłach by plan ułożyć samodzielnie - poszukajmy go w internecie! Zachęcam jednak, żeby poza wyszukaniem go - zanotować go w kalendarzu, albo np. na kartkach, które będziemy umieszczać w widocznym miejscu (na lodówce, szafie, tablicy). Warto dodać też swoje komentarze czy uzwglęnić inne zajęcia jak spotkania, basen czy chociażby duże zakupy.

Plan nie musi zawierać godzinowego grafiku, ale warto zapisać kiedy i które zajęcia będziemy wykonywać rano, a które wieczorem.

Przyłącz się do wyzwania
Zwłaszcza w okresie letnim wiele marek zaprasza nas do wspólnych zabaw i wyzwań. Czasami przy tej okazji dostajemy darmowe plany treningowe, spotkania z trenerami, wskazówki i tony motywacji.

Uważam, że to fajna zabawa i dodatek, ale nie należy poprzestawać tylko na tym - wyzwania w końcu kiedyś się skończą.

Obecnie firma Nike prowadzi dwa takie wyzwania:

- Fastest Mile
- Złam Granice Prędkości

Poza tym w aplikacji Nike Training Club przez cały rok możesz zbierać punkty oraz tworzyć właśne plany treningowe.


Zaopatrz się w kilka przyrządów
Skakanka, roller, hula-hop, kilka ciężarków, gumy, piłka fitnesowa, bosu, berety, piłki lekarskie, dyski,…

Pomyśl (albo przetestuj) co lubisz robić i zainwestuj w kilka prostych sprzętów. Nie zajmą Ci na pewno dużo miejsca w domu a będą zawsze pod ręką. Dzięki nim urozmaicisz treningową rutynę i pomogą Ci wykonać mniejszy trening jeśli nie masz sił czy chęci na coś większego.

Kup sobie fajny ciuszek
No przecież musiałam o tym wspomnieć!

Warto czasem zainwestować w coś fajnego bo od razu wzrasta nam chęć do przetestowania i zrobienia kolejnego dobrego treningu. Działa to nie tylko na dziewczyny (choć na nas pewnie bardziej :) ).

Aktualnie trwają wyprzedaże i na Zalando wypatrzyłam przykładowo takie rarytasy:
- biustonosz sportowy Nike
- bluzka z oddychającego materiału, idealna na cross-fit czy jogę
- leginsy 3/4 Adidas
- torba

A może nowy element garderoby będzie nagrodą za dobrze przepracowany miesiąc czy osiągnięcie pewnego punktu przełomowego?

Oceniaj rezultaty i bądź dumny!
Zachęcam Was do prowadzenia kalendarza treningów - poza rejestrem w różnego typy aplikacjach. Notuj wykonane treningi, wyniki, ale też jak się czujesz, czy np. coś Ci zaszkodziło, albo bardzo pomogło.

Jednak przede wszystkim - bądź dumny z tego, co osiągasz każdego dnia, tygodnia, miesiąca!

Scott Jurek jest nowym rekordzistą Szlaku Appalachów!
46 dni, 8 godzin i 7 minut zajęło mu pokonanie ok. 3 480 kilometrów. Poprzedni rekord pobił tylko i AŻ o nieco ponad 3 godziny.

CONGRATS SCOTT!!!
YOU'RE A LEGEND!

Do 23:15 polskiego czasu w najbliższą niedzielę żywa legenda ultramaratonu Scott Jurek musi zdobyć górę  Katahdin w Maine, US by pokonać obecny rekord Appalachian Trail, który wynosi 46 dni, 11 godzin i 20 minut. Ustanowiła go Jennifer Pharr Davis 4 lata temu poprawiając poprzedni wynik o ponad 1 dzień!

46 dni?! A no tak. Trasa liczy 'jedynie' około 2 160 mil czyli blisko 3 480 kilometrów!
Dla porównania - 3 511km to całkowita długość granic Polski, przy czym 440km przypada na Bałtyk! Tyle, że Polska jest jednak dosyć płaska a Szlak Appalachów jest terenem wymagającym. Wydaje mi się, że ta mapka pokazuje dobrze dlaczego:

Jurek jest wybitnym biegaczem, ale po 44 dniach biegu jest bardzo wycieńczony, wychudzony a dodatkowo zmaga się z kontuzją kolana i problemami żołądkowymi (polecam ten tekst - klik).

Osobiście mu bardzo kibicuję bo jest to jego marzenie, jest bardzo blisko celu i ciężko na to pracował (a raczej nadal pracuje). 

Zachęcam do śledzenia jego profilów na Facebooku, Twitterze i Instagramie i przesyłania słów otuchy!



A tu 4-minutowy overview trasy (autor ponoć pokonywał ją przez pół roku):

Today friend send me interesting article about benefits of good chocolate. It also informed me that today we're celebrating World Chocolate Day. And from this point all I had in my mind was CHOCOLATE!

Pod koniec maja miałam okazję uczestniczyć w biegu organizowanym przez Nike.
Przyświecało mu hasło #lepszaja.

Każda uczestniczka w czasie zapisów mogła wybrać sobie dystans, który przebiegnie a potem czekało nas mnóstwo niespodzianek i atrakcji w (jeszcze) niewiadomym miejscu.

Hasło wzięłam sobie do serca i postanowiłam, że w czerwcu postaram się być lepszą wersją siebie!